Jest lepiej!

Jest lepiej:)

Cała niemoc, rozbicie, trudność z odnalezieniem się w roli mamy przemija od kiedy Mała skończyła 6 tygodni. Postanowiłam spiąć dupe i stawić czoła wyzwaniu jakim jest bycie mamą
To w jakim byłam stanie może zobrazować fakt ze nie pamiętam p pierwszych 2 tygodni z Alicją.


Dużo dała mi książka Tracy Hogg. Nie miałam o wielu rzeczach pojęcia i dopiero uświadomienie tego pozwoliło mi poznać moja córkę. Szkoda ze tak późno ją przeczytałam.
Laktacja jest od tego czasu lepsza:)

Widzę światełko w tunelu:)

5 i 6 wspólny tydzień

Jest minimalnie lepiej.

Pobyty u mamy dobrze mi robią, jestem tam bardziej spokojna, mama pomaga mi przy Małej, nawet wstaje w nocy żeby ja polulać.

Wczoraj wróciłam do domu po weekendzie u niej, nocka była w porządku. Najgorsze jest to, że Mała nie chce spać w kołysce:/ zasypia na rękach i przy próbie odkładania budzi się  i trzeba zaczynać od początku. Będzie ciężko.
W dzień praktycznie nie śpi w ogóle - co powoduje, że dalej chodzę w piżamie i przetłuszczonych włosach (suchy szampon wymiata), nie mówiąc już o zrobieniu  sobie czegoś do jedzenia. Dobija mnie to. A jak słyszę, że dzieci znajomych śpią po 2-3h w dzień to chce mi się płakać.

Mała zaczyna zagadywać, wydaje mi się, że nawet zdarza jej się uśmiechnąć patrząc na mnie chociaż nie jestem pewna czy to świadomy uśmiech.

Z laktacją odrobinę lepiej (chociaż to też zależy od dnia). Tak czy siak musęe zawsze podawać obie piersi bo jedną Małą się nie najada (gdy mąż wieczorem zajmuje się Alą próbuje pobudzić laktację). Daje sobie czas do końca roku i jeśli nic się nie zmieni to przechodzę na butlę.

Dzisiaj czeka nas wizyta u pediatry (prywatna). Chce na 100% wiedzieć co z tym wędzidełkiem i czy nie da się wykonać podcięcia szybciej niż za kilka miesięcy. Może to jest powód moich problemów z laktacją (tak powiedziała mi położna w szpitalu i na wizytach patronażowych, ale kurde nikt łaskawie nie powiedział co w takiej sytuacji robić:/).

W ogóle dostaje szału gdy mówiąc ludziom, że Mała urodziła się 01.11 oni odpowiadają "ale pechowa data", "co za pech", "szkoda, że się urodziła w taki dzień". Nosz kur@#! czy ta data jest taka ważna!? Ważne, że się urodziła zdrowa i silna. Ja zawsze mówię, że przynajmniej wszyscy mają w ten dzień wolne i nie będzie problemów z imprezą urodzinową:)

Pogoda mnie dobija:/ depresyjna jak nie wiem. CHCE JUŻ WIOSNĘ!!! Odliczam dni do nowego roku!


Edit:

Wróciliśmy od lekarza.

Mała waży 4500g czyli przybiera idealnie:) co wiąże się z tym, że mam odpowiednią ilość mleka, a Alicja się najada, a to, że musi opróżnić obie piersi nie jest żadną przeszkodą.

Wędzidełko wcale nie takie krótkie i może nie będzie wymagane podcięcie. Póki co nie pokaże tacie języka;p

Ogólnie Mała jest zdrowiutka.

Jutro szczepienie, w poniedziałek USG bioderek... mam nadzieję, że przejdziemy przez to bez większych komplikacji i święta będą ok.:)

Problemy c.d.

Będzie znów marudny wpis, ale w końcu to mój pamiętnik.

Wczoraj minął miesiąc jak Ala jest na tym świecie.
Powinnam cieszyć się że mam zdrowe, kochane dziecko a mnie dopada jakaś deprecha (pogoda nie ułatwia).

Mam aplikację którą mierze ile Mała śpi,  ile je i zasikuje pieluch i co wyszło?  W ciągu miesiąca karmiłam Ale ponad 170h co daje ponad 7dni karmienia non stop!!!

Wyszłam z domu max.  5 razy w tym 2 razy do teściów.
Ech... Nie odnajduje się w tej nowej roli. Chodzę całymi dniami w piżama z przetłuszczonymi włosami.
Przerasta mnie to i podziwiam mamy, które tak dobrze odnajdują się w roli mamy i potrafią się tym cieszyć.
Zazdroszczę  mężowi,  że chodzi do pracy i może wszędzie wyjść.

 Zawsze byłam do bólu niezależna a teraz nie mogę nawet wyjść z domu. No nie umiem się ogarnąć.

Jeśli chodzi o KP,  to sama się terroryzuje, że muszę karmić (chociaż męczy mnie to i nie sprawia przyjemności) bo chcę Małej dać jak najwięcej od siebie.

Byle do wiosny...